De weg naar een beter leven #3

Na een moeilijk weekend besloot ik open te vertellen dat ik niet zo’n goed weekend had gehad. Dat ik me slecht voelde ondanks de activiteiten. Na de weekendnabespreking raakte ik een beetje in paniek, hulp vragen lukte echter niet. Ik voelde me zo’n enorme last.

De weg naar een beter leven #2

De tweede therapieweek begon op zondagavond om 20:00. Ik zat er niet zo lekker bij, was erg verdrietig maar wist niet goed hoe ik dat moest uiten. Tijdens de weekendnabespreking kwamen er heftige dingen voorbij en ook de dag erna kwam de groep in rep en roer door een onveilige gebeurtenis. Terwijl iedereen boos en verdrietig was, voelde ik vrij weinig. Nouja, boosheid naar mezelf, omdat ik er weinig over voelde.

De weg naar een beter leven #1

  Jullie hebben er lang op moeten wachten en er kwamen veel vragen over, maar er komen eindelijk updates over mijn behandelopname onder het kopje: ‘De weg naar een beter leven.’ Wegens privacyomstandigheden moet ik ze eerst goed laten keuren door de kliniek en duurt het dus wat langer voordat ze online komen. Ik probeer elke maandag een nieuwe week online te zetten. Dus bij deze: Mijn eerste week-update:

Van zelfhaat naar zelfzorg #2

In de afgelopen maanden kwam door de spanning voor het wachten op een behandeling de zelfhaat erg naar boven. Steeds de twijfel en de angst haalt het slechtste in je naar boven. Want, als je het niet waard bent om er tempo achter te zetten, dan moet je wel heel slecht zijn. Die gedachtes teisteren mijn hoofd. Ik ben zo moe van het wachten, van me niks waard voelen.

Maar je werkt nog…

Alweer een aantal maanden geleden schreef ik het artikel: ‘Jij bent te jong om ziek te zijn’ over mijn aanvaring met iemand in de tram, omdat ik niet op stond omdat ik chronisch ziek ben. Dit werd, tegen mijn verwachtingen in, goed opgenomen en ik stond daarmee in verschillende kranten (Nederlands Dagblad, Metro) en op VROUW.nl. Een aantal dagen geleden kreeg ik echter een nieuwe discussie over me heen, dit keer van een oud-klasgenoot.