Persoonlijk

Een jaar zonder mijn psycholoog

De titel van dit artikel klinkt een beetje dramatisch. Ik zit namelijk, zoals jullie hopelijk weten, niet zonder hulp. Toch nam ik precies een jaar geleden afscheid van de beste hulpverlener die ik heb gehad. Dat wil stiekem best veel zeggen, want ik heb er enorm veel versleten. Vandaag kijk ik terug op het afscheid en het afgelopen jaar.

2019, maak mijn dromen waar

2019 ligt voor me. Een nieuw jaar, nieuwe kansen. Ook al klinkt dat zo cliché, ik denk dat het bij mij dit jaar echt zo is. De behandeling in de kliniek met schematherapie lijkt aan te slaan, ik ga vooruit. En bij vooruitgang horen dromen. Dromen over een ‘nieuw’ leven. Een gewoner leven. In dit artikel neem ik jullie mee naar mijn dromen over 2019.

Dag 2018

Oudejaarsavond, terwijl ik mijn instagramfeed bekijk met alle terugblikken denk ik aan mijn jaar. Het jaar van de opnames, herbelevingen, afscheid, wachten en musicals. Een jaar met heel veel dieptepunten en weinig hoogtepunten. Ik wilde daardoor ook niet terugblikken. Maar last-minute besluit ik dat toch te doen: 2018 wil ik achter me laten.

Maar je werkt nog…

Alweer een aantal maanden geleden schreef ik het artikel: ‘Jij bent te jong om ziek te zijn’ over mijn aanvaring met iemand in de tram, omdat ik niet op stond omdat ik chronisch ziek ben. Dit werd, tegen mijn verwachtingen in, goed opgenomen en ik stond daarmee in verschillende kranten (Nederlands Dagblad, Metro) en op VROUW.nl. Een aantal dagen geleden kreeg ik echter een nieuwe discussie over me heen, dit keer van een oud-klasgenoot.

Hoe is het nu met? #5

Het is weer een tijd geleden sinds ik voor mijn blog heb geschreven. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat het me letterlijk niet lukte de woorden op papier te zetten. Soms door vermoeidheid, soms door een crisishoofd en soms zonder enkele reden. In die tussentijd is er veel gebeurd, ik neem jullie even mee terug in de afgelopen maanden.