Auteur: Marleen

Lieve jij

Met enige angst open ik de laatste weken mijn social media. ‘Zou er iemand vandaag…?’ Ik weet dat de wintermaanden voor veel mensen met psychische klachten lastig zijn. Die verdomde feestdagen ertussen, waar je vrolijk moet doen met familie of vrienden: of juist extra geconfronteerd wordt met de eenzaamheid. Elk jaar opnieuw zie ik tussen november en februari meer suïcides, of pogingen tot. En terwijl het me sowieso al verdrietig maakt, vind ik het deze maanden extra verdrietig. Want hoe ‘leuk’ de feestdagen moeten zijn of voelen, het eist ook wat mensen op. Deze is voor allen die het moeilijk hebben, die denken aan de dood: deze is voor jou.

De laatste kans

Twee weken geleden had ik mijn laatste intake bij de ggz. Ondanks dat mensen niet willen dat ik het zo noem, voelt het als de laatste kans. De laatste kans op een leefbaar leven. Om weg te kunnen komen uit de hel in mijn hoofd. De plannen zijn op, ‘te complex’ voor behandeling, afwijzing naar afwijzing. Langzaam brak het me in duizend stukken. Ik wil zo graag.

Hoe is het nu met? #6

Een foto uit de oude doos, want mijn trui zegt genoeg: het leven is geen ponykamp.

Erg lang geleden dat ik iets heb geschreven. Nee, dat is niet helemaal waar: lang geleden dat ik iets heb geschreven voor mijn blog. Ik merk dat ik heel veel wil vertellen, omdat er zoveel gebeurt en is gebeurd. Een hele lijst vol ideeën die ik uit wil werken, soms half begonnen. Maar de energie en tijd zitten me in de weg. En misschien een beetje mijn geweldige perfectionisme: niks is goed genoeg om te delen.

Happy Anniversary

1 juli. Een vreemde dag voor mij, want terwijl het wel oké gaat, zit ik met mijn gedachten jaren terug. 7,5 jaar geleden kreeg ik onuitstaanbare pijnen, onverklaarbaar bleek later: en chronisch. Ik denk terug aan het leven voor de pijn en besef me dat ik nooit had gedacht dat het leven zo om kon slaan. Dat ik nu blij kon zijn met elke vijftig meter die ik loop zonder in te storten. Ergens voel ik me daar schuldig over, want wat had ik dankbaar moeten zijn op de momenten dat ik dat wel zonder moeite kon.

Een vervroegd einde, maar een nieuwe stap

  Ik heb lange tijd niks geschreven. De mensen die me volgen op social media hebben het waarschijnlijk al meegekregen: ik ben vervroegd gestopt met de behandeling. Lang kon ik me er nauwelijks over uitspreken, de beelden raasden, maar woorden kwamen niet op papier. Ik was vooral boos en zó ontzettend verdrietig. Twee maanden later lukte het me eindelijk om het op te schrijven. Weer een maand later, durf ik het eindelijk te delen. Het moet: voor de ander, maar vooral, voor mezelf.