Persoonlijk

Dag 2018

Oudejaarsavond, terwijl ik mijn instagramfeed bekijk met alle terugblikken denk ik aan mijn jaar. Het jaar van de opnames, herbelevingen, afscheid, wachten en musicals. Een jaar met heel veel dieptepunten en weinig hoogtepunten. Ik wilde daardoor ook niet terugblikken. Maar last-minute besluit ik dat toch te doen: 2018 wil ik achter me laten.

Maar je werkt nog…

Alweer een aantal maanden geleden schreef ik het artikel: ‘Jij bent te jong om ziek te zijn’ over mijn aanvaring met iemand in de tram, omdat ik niet op stond omdat ik chronisch ziek ben. Dit werd, tegen mijn verwachtingen in, goed opgenomen en ik stond daarmee in verschillende kranten (Nederlands Dagblad, Metro) en op VROUW.nl. Een aantal dagen geleden kreeg ik echter een nieuwe discussie over me heen, dit keer van een oud-klasgenoot.

Hoe is het nu met? #5

Het is weer een tijd geleden sinds ik voor mijn blog heb geschreven. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat het me letterlijk niet lukte de woorden op papier te zetten. Soms door vermoeidheid, soms door een crisishoofd en soms zonder enkele reden. In die tussentijd is er veel gebeurd, ik neem jullie even mee terug in de afgelopen maanden.

De chaos van de afgelopen maanden

Heel regelmatig krijg ik mailtjes en berichtjes met de vraag hoe het is in mijn opname bij Eikenboom. Maarja, daar zit ik niet meer. Verwarrend is het wel, daarom zet ik nog een keer alles op een rijtje en beantwoord ik een aantal vragen. Wat is er de afgelopen tijd allemaal gebeurd? Je leest het in dit artikel.

Jij bent te jong om ziek te zijn

Het is me al vaak gebeurd dat ik werd aangesproken in de trein, bus en tram om op te staan. Iets wat ik graag wil, maar door mijn fysieke omstandigheden niet altijd kan. Ik was een paar jaar geleden gewoon opgestaan en dan zou ik vervolgens zelf op de blaren moeten zitten. Afgelopen week deed ik het anders, maar dat werd met brute woorden afgestraft.