Persoonlijk

De stap naar een beter leven

Vandaag is het zo ver. The day. De dag van opname. Het begin van 6 maanden lang intern strijden om een beter leven. De zenuwen zijn groot, de herbelevingen zijn aanwezig. Maar ik kan dit. Ik ben sterker dan ik denk, hoop ik. En deze angsten, die kan ik aan.  

Als ik weer beter ben… #1

Ik heb hier een tijdje over nagedacht. Een nieuwe ‘rubriek,’ zoals ze dat noemen in de schrijverswereld. Maar wel een gewaagde rubriek, want word ik ooit nog beter? Dat is een vraag waarop niemand het antwoord weet en we alleen maar kunnen speculeren. Persoonlijk denk ik dat ik fysiek nooit helemaal beter word, maar dat er wel verbetering mogelijk is. Met beter bedoel ik hiermee daarom ook niet meteen 100%, maar wel een dusdanige verbetering dat ik weer kan leven zoals ik wil. Ik merk dat ik heel veel wensen en dromen heb, die ik nu dolgraag in vervulling wil laten gaan, maar wat fysiek (of mentaal) gewoon nog niet kan. Vandaar dus: ‘Als ik weer beter ben…’ Het artikel waarin ik schrijf over alles wat ik ga doen als ik het kan doen!

Verhuisd en ouders gescheiden

Een aantal hebben het al meegekregen, maar in de afgelopen weken ben ik verhuisd. Ondertussen zijn we al ruim één week in het nieuwe huis en hebben we nog enkele dagen om het oude huis leeg te halen voordat we er officieel uit moeten zijn.

De dagen erna

Hoe ging het de dagen na de operatie? De dag zelf duurde erg lang. De andere mensen op mijn kamer kregen eten en ik zat te gluren als een tijger naar zijn prooi. Nee, ik mocht niet. En dat was loeizwaar. Samen met mijn moeder mocht ik, met infuuspaal en al, gelukkig zelf naar de wc. En na 3 keer (wat moest ik vaak door dat vocht-infuus!) kreeg ik toestemming om alleen te gaan. Een verademing, want anders zou ik ’s nachts de verpleegkundige moeten bellen en ik zou het niet eens durven om op die knop te drukken.