Dag 2018

Oudejaarsavond, terwijl ik mijn instagramfeed bekijk met alle terugblikken denk ik aan mijn jaar. Het jaar van de opnames, herbelevingen, afscheid, wachten en musicals. Een jaar met heel veel dieptepunten en weinig hoogtepunten. Ik wilde daardoor ook niet terugblikken. Maar last-minute besluit ik dat toch te doen: 2018 wil ik achter me laten.

Op weg naar een beter leven #6

De nieuwe therapieweek begon weer op zondagavond met de weekendnabespreking. Toch was ik nog niet helemaal in de therapiestemming en vond ik het lastig om er goed bij te blijven. Het was een fijn weekend, waardoor ik het toch wel lastig vond om terug te gaan; immers, ik voelde me nu goed.

Op weg naar een beter leven #5

Zondag kwam ik door de miscommunicatie met mijn broer behoorlijk gestrest aan in de kliniek, maar gelukkig was ik op tijd. We bespraken het weekend en daarna heb ik mijn levensverhaal afgeschreven, ’s avonds, ook al was dat niet helemaal de bedoeling.

Op weg naar een beter leven #4

Maandag had ik veel pijn. Ook was ik erg moe, duizelig en misselijk. De combinatie die ik vaker heb. Ik startte de dag met de weekdoelen, maar hoe langer we bezig waren des te moeilijker vond ik het om te volgen. Ik voelde me ellendig, voornamelijk fysiek. Maar ik wilde me niet ziekmelden, ik wil gewoon het programma meedraaien. Ik mag niet ziek worden. Aan het einde van de weekdoelen voelde ik me zo slecht dat ik het in de groep deelde. Mijn twijfel over het ziekmelden, waar de grens ligt tussen veel pijn en ziek zijn voor het programma. Echter werd ik aangesproken dat ik me eigenlijk niet meer ziek mocht melden midden op de therapiedag. Dat maakte het erg ingewikkeld.

De weg naar een beter leven #3

Na een moeilijk weekend besloot ik open te vertellen dat ik niet zo’n goed weekend had gehad. Dat ik me slecht voelde ondanks de activiteiten. Na de weekendnabespreking raakte ik een beetje in paniek, hulp vragen lukte echter niet. Ik voelde me zo’n enorme last.