Beschermd wonen

Tijdens het einde van mijn behandeling bij Altrecht heb ik het met mijn behandelaar gehad over uit huis gaan. Ik heb dat een periode best ingewikkeld gevonden omdat ik heel graag wilde, maar merkte dat ik dat zowel fysiek als mentaal niet aankon. Ik kan heel goed één balletje omhooghouden. Maar met meerdere tegelijk loopt alles in de soep. Ineens stelde ze voor of ik niet beschermd kon gaan wonen. ‘Maar ik zou het toch gewoon in theorie allemaal kunnen?’ Maar toen besefte ik weer dat ik het allemaal wel kan: maar niet tegelijkertijd. Met begeleiding kan ik misschien leren om dat wel voor elkaar te krijgen en steeds meer balletjes tegelijk in de lucht kan houden. Vanaf dat moment ben ik op zoek gegaan naar de mogelijkheden voor mij. Een nieuwe stap in het leven: op jezelf gaan.

6 jaar na de Hoogstraat

Vandaag precies 6 jaar geleden ging ik met ontslag bij revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht. Als ik eraan terugdenk heb ik veel fijne herinneringen en soms vind ik dat een beetje vreemd. Als 16-jarige zat ik maarliefst 8 weken opgenomen voor mijn chronische pijn. Maar voor het eerst in tijden kon ik wat meer mezelf zijn. Ik hoefde me niet groot te houden en met veel mede-revalidanten had ik aan een blik genoeg om te begrijpen hoe we ons voelden. Vandaag blik ik terug op die bijzondere maar belangrijke tijd in mijn leven.

De 150-dagen-speurtocht

Zaterdag 15 februari was het dan zover: ik was 150 dagen zonder zelfbeschadiging. Om dat te vieren was een vriendin al weken bezig met een speurtocht uitzetten door de Efteling, die we die dag hebben gedaan. Ondanks dat ik het een ingewikkelde dag vond, ‘want ik verdien die zelfbeschadiging. 150 dagen zonder is veel te lang,’ was die gedachte heel snel verdwenen toen ik bezig was met speuren. Ik heb mooie herinneringen gemaakt en het is een dag die ik niet snel zou vergeten en daar neem ik jullie graag nog even naar mee!

Help, ik wil gaan vloggen!

Al een aantal jaar geleden werd er gevraagd of vlogs maken niet iets voor mij was, omdat mensen het fijn vonden dat ik open was over psychische en lichamelijke klachten in mijn schrijfsels. Heel lang schreeuwde ik nee: ‘Ik ga toch niet met mijn kop op youtube staan, daar ben ik echt niet voor gemaakt.’ Maar in de mate der tijd voel ik me iets beter om mezelf te laten zien. Hoewel, met momenten dan. Langzaam maar zeker wende ik aan het idee dat ik misschien wel wilde gaan vloggen, met vallen en opstaan.

En dan kan het ineens wel

Sinds begin januari gaat het niet erg goed met me. Al weken roep ik dat we richting een crisis gaan, dat ik extra hulp nodig heb. Dat ik het bijna niet meer trek om mezelf te motiveren. Ik werd regelmatig terug naar huis gestuurd met dat ik maar afleiding moest zoeken, hulp moest vragen aan mijn omgeving: terwijl ik aangaf dat me dat juist niet meer lukt. Pas toen het echt uit de hand liep en ik plannen had om suïcide te plegen, kwamen er andere hulpverleners aan te pas en dan gaat er ineens wel een balletje rollen.